اسلام ناب

امروز میخواهم برای شما یکی از تکنیکهای موفقیت را بنویسمم . من فکر می کنم بهترین راه برای دستیابی به موفقیت و آرامش ،اتصال به ذات بینهایت هستی است.زیرا روح ما از روح اعظم جدا شده  و طبعا با قرار گرفتن در آغوش وی آرامش می یابد . مکتب اسلام در این زمینه ارشاد خوبی به بشر نموده تا به راحتی بتواند به این اتصال دست یابد.همین نمازهای روزانه اگر با تکنیکهای تمرکز ترکیب شود می تواند شما را به آرامش عجیبی برساند .در اینصورت شما می توانید مقادیر بیشماری از انرژی کیهانی را جذب کنید . فقط کمی تمرکز بر روی معانی نماز این توانایی را به شما خواهد بخشید . بسیاری از شاگردان ما در کلاس موفقیت این کلید را امتحان کرده و به اثرات مفید آن اعتراف کرده اند .راستی به نظر شما چگونه می توان از اثرات آرامش بخش نماز استفاده کرد؟ و دیگر اینکه راههای دیگر دستیابی به آرامش در زندگی چیست؟

Here I want to write for you some techniques of success. I think the most important way for achieving success and peace is the connection to the Eternal Existence. because our spirit has been divided from the biggest soul(the creator of the univerce).Islam has guided mankind to the best way for connecting with God .it is the daily prayer that can give you calmness and peace.but saying the prayer has some rules.If you  are looking for calmness, you should focus your mind on the meaning of the prayer.In this way you can attract a lot of cosmic energy from the heavens.What do you think about the other ways to reach peace and calmness   

*آیا مردم مؤمن عادی(غیر از روحانیت و مسوولین حکومتی) حتمأ باید ساده‌زیستی پیشه کنند یا می‌توانند در حد متوسط از رفاه برخورد باشند؟

جواب: در اسلام همواره افراد به اعتدال در زندگی دعوت شده‌اند و رفاه در حد متعارف جامعه جایز است. امام صادق(ع) فرمودند: « مال مال خداست که آنرا نزد مردمان به امانت می‌گذارد و بر آنان روا داشته که از آن مال با میانه‌ روی بخورند و بیاشامند و بپوشند و ازدواج کنند و از مرکب بهره‌مند گردند و بقیه آن را به فقرای مؤمن بدهند تا پریشانی و نابسامانی زندگی آنان را سامان دهند[بحارالانوار/72/305] از این رو پیشوایان اسلام ، خانه وسیع و مرکب راهوار را از سعادت مسلمانان دانسته‌اند. البته این فرمایش با ساده بودن خانه وسیع و مرکب (سواری) قابل جمع است و لازمه خانه وسیع تجملاتی بودن آن نیست.

بعلاوه اگر کسی بتواند بر نفس خودش غلبه کرده و ساده زیستی پیشه کند قطعا نزد خدا مقربتر و دارای درجه بالاتری است.

در بحث پیشین گفتیم که برخی ائمه مثل امام صادق (ع)و امام رضا (ع) در انظار عمومی لباسهای شیک می پوشیده اند ، اما در زندگی شخصی و درون خانه لباسهای زبر و ساده پوشیده و بر روی حصیر می نشستند.از روی این سیره عملی می توان اصلی بنام اصل آراستگی را تاسیس کرد.

طبق اصل آراستگی ظاهر، مؤمن باید لباسهای زیبا و آراسته بپوشد -که البته لازمه آن گرانقیمت بودن لباس نیست- ولی در زندگی شخصی خود ساده زیستی را رعایت کند. بعلاوه در عصر ائمه مذکور، ایشان خارج از حکومت بوده و همچون فردی عادی در جامعه زندگی می‌کردند و با عصر پیامبر اکرم(ص) و امام علی(ع) فرق داشته‌اند. در زمان کنونی ما با توجه به پیشوایی مذهبی روحانیت و نقش آن‌ها در حکومت، مردم روحانیت را متصل به حکومت می‌دانند. لذا بنظر می رسد روحانیت می بایست اصل ساده‌زیستی را در تمامی شوون خود رعایت کند تا الگوی مناسبی برای مردم در بی میلی به دنیا محسوب شود.

سؤال 1) زندگی مرفه و لباسهای فاخر امامانی همچون امام صادق (ع) و امام رضا(ع) چه توجیهی دارد؟

جواب: نقل شده روزی سفیان ثوری با امام رضا(ع) دیدار کرد و آن حضرت را  در لباس خز دید. سپس رو به حضرت نمود و گفت: ای پسر رسول خدا(ص) کاش لباس پست‌تر از این می‌پوشیدی. امام رضا(ع) فرمودند: دستت را بده سپس دست وی را گرفته وارد آستین خود کردند که ناگهان دست سفیان ثوری به لباسی زبر و خشن برخورد کرد. سپس حضرت فرمودند: ای سفیان خز را برای مردم و لباس زبر را برای خدا پوشیدم[مسند امام رضا(ع)/1/48] در روایت دیگر ابوعباد می‌گوید:« امام رضا(ع) در خلوت لباس خشن می‌پوشید و هنگامیکه نزد مردم حاضر می‌شد خود را می‌آراست و زینت می‌کرد» [ عیون اخبار الرضا (ع) /ج2/ص178]

پیامبر اکرم(ص) فرمودند:« خداوند متعال دوست دارد وقتی بنده‌اش نزد برادران خود می‌رود خود را مرتب و آراسته نماید»[مکام الاخلاق/1/85]

امام صادق(ع) در تعلیل پوشیدن لباسهای شیک و زیبای خود فرمود: همانا علی‌بن‌ابیطالب آن گونه لباس خشن را در زمانی می‌پوشید که بر او خرده نمی‌گرفتند. ولی پوشیدن آن در زمان ما موجب انگشت ‌نما شدن و تحقیر و سرزنش مردم خواهد شد. پس بهترین لباس هر زمانی لباس مردم همان زمان است[ اصول کافی/1/411]

جمع‌بندی: طبق اصل آراستگی ظاهر، مؤمن باید لباسهای زیبا و آراسته بپوشد که البته لازمه آن گرانقیمت بودن لباس نیست. ولی در زندگی شخصی خود ساده زیستی را رعایت کند. بعلاوه در عصر ائمه مذکور، ایشان خارج از حکومت بوده و همچون فردی عادی در جامعه زندگی می‌کردند و با عصر پیامبر اکرم(ص) و امام علی(ع) فرق داشته‌اند. در زمان کنونی ما با توجه به پیشوایی مذهبی روحانیت و نقش آن‌ها در حکومت، مردم روحانیت را متصل به حکومت می‌دانند. لذا به استثنای لباس که اصل آراستگی باید رعایت شود در موارد دیگر چون دلیلی نداریم به همان اصل ساده‌زیستی رجوع می‌کنیم که عبارتند‌از: نمای منزل ساده، ساده بودن وسایل رفاهی داخل منزل و تزئینات آن به خلاف پرده‌های تزئینی تجملاتی، مبلمان و ... ،خودروی ساده ( پیکان ،رنو،و...)

*ساده‌زیستی برای پیشوایان جامعه( حاکمان و روحانیت که اولی پیشوای سیاسی و دومی پیشوای مذهبی هستند) یک ضرورت است دلیل آن الگو بودن این دو قشر برای مردم است که حضرت علی(ع) یکی از دلایل ساده زیستی خود را همین الگو بودن برای مردم معرفی نموده اند.{ نامه 45}همچنین امام خمینی به عنوان یک مرجع تقلید اسلام شناس با هوشیاری فراوان و پس از ژرف‌نگری در منابع اسلامی، ساده زیستی را زیّ طلبگی معرفی نموده و همواره به روحانیت ساده‌زیستی را توصیه می‌نمودند: « من متواضعانه به عنوان یک پدر پیر از همه فرزندان و عزیزان روحانی خود می‌خواهم که در زمانیکه خداوند بر علماء و روحانیون منت نهاده و اداره کشور بزرگ و تبلیغ رسالت انبیاء را به آنان محول فرموده است از زیّ روحانی خود خارج نشوند و از گرایش به تجملات و زرق و برق دنیا که دون شأن روحانیت و اعتبار نظام جمهوری اسلامی ایران است پرهیز کنند و برحذر باشند که هیچ آفت و خطری برای روحانیت و برای دنیا و آخرت آنان بالاتر از توجه به رفاه و حرکت در مسیر دنیا نیست [اسلام ناب،ص339] ایشان در جای دیگر می‌فرمایند:« شما می‌بینید که بزرگترین افراد بشر انبیاء بودند و ساده‌ترین از همه هم آنها بودند، در عین حالیکه بزرگتر از همه بودند و همه آنها را به بزرگی می‌شناختند و در عین حال ساده‌ترین افراد بودند در وضع زندگیشان» [ همان، ص342]

 ساده زیستی برای مؤمنین  یک فضیلت و شرافت است به جهت تأسی به زندگی انبیاء کرام و نبی اکرم (ص) .دلیل آن تعلیل حضرت علی(ع) در خطبه 160 است که فرمودند « محبوبترین بنده نزد خدا کسی است که از پیامبرش پیروی کند و گام بر جایگاه قدم او نهد »و سپس به زندگی بسیار ساده پیامبر اشاره کردندکه گذشت .همچنین روایات فراوان در باب فضیلت قناعت گواهی بر این ادعاست.البته ساده زیستی برای حاکمان و روحانیان ضرورتی تردید ناپذیر است که در بحث بعدی به آن اشاره خواهیم کرد ان شائالله

امام علی (ع) در نامه ۴۵ نمونه‌هایی از ساده زیستی خود را یاد آور شده فرموده‌اند:آگاه باش هر پیروی را امامی است که از او پیروی می‌کند و از نور دانشش روشنی می‌گیرد. آگاه باش امام شما از دنیای خود به دو جامه فرسوده و دو قرص نان رضایت داده است بدانید که شما توانایی چنین کاری ندارید اما با ورع (پرهیز از شبهات) و تلاش پیگر و عفت (پاکدامنی در برابر دنیای حرام) و سداد مرا یاری دهید» سپس حضرت به دلایل این گونه زندگی زاهدانه اشاره نموده و  فرمودند:« من اگر می‌خواستم می‌توانستم از عسل پاک و از مغز گندم و بافته ‌ابریشم برای خود غذا و لباس فراهم آورم اما 1- ههیات که هوای نفس بر من چیره گردد و حرص و طمع مرا وا دارد که طعامهای لذیذ برگزینم در حالیکه در حجاز یا یمامه کسی باشد که به قرص نانی نرسد و یا هرگز شکمی سیر نخورد. یا من سیر بخوابم و پیرامونم شکمهایی که از گرسنگی به پشت چسبیده و جگرهای سوخته وجود داشته باشد ... آیا به همین رضایت دهم که مرا امیر‌المؤمنین خوانند و در تلخی‌های روزگار با مردم شریک نباشم و در سختی‌های زندگی الگوی آنان نگردم.

2- آفریده‌ نشده‌ام که غذاهای لذیذ و پاکیزه مرا سرگرم سازدچونان حیوان پرواری که تمام همت او علف است»[نامه 45]

در جای دیگر حضرت علت زندگی فقیرانه خود را پیشوایی مردم معرفی کردند. ایشان در پاسخ به عاصم بن زیاد که به لباس خشن و غذای ناگوار حضرت ایراد گرفت فرمودند:« خداوند بر پیشوایان حق  واجب کرده که خود را با مردم فقیر و قشر ضعیف جامعه همسو کنند تا فقر و تنگدستی فقرا را به هیجان و شورش وادار نکند»

[خطبه 209 بند 3و4 ]

*با توجه به بند اول که حضرت فرمودند هر پیروی را امامی است که باید از او پیروی کند.وظیفه شیعه واقعی چیست؟آیا زندگی مرفه  حتی با مال حلال با وجود این همه فقیر پیروی از علی (ع) است؟ 

در اسلام همگان به ساده زیستی و قناعت به حداقل مورد نیاز تشویق شده‌اند. حضرت علی(ع) با ذکر نمونه‌هایی از زندگی انبیاء اولوا العزم ، افراد را به ساده‌زیستی دعوت نموده‌اند. ایشان در خطبه 160بند14 می‌فرمایند: